Vandaag kies ik niet

Vandaag kies ik niet

Op deze vrijdagavond zit ik in mijn eentje op de bank een tosti naar binnen te werken die symbool staat voor het gevecht dat zich in mijn hoofd soms afspeelt. 


Het is namelijk een tosti met veganistische kaas, die eigenlijk naar niets smaakt, maar daarbovenop wel lekker een aantal dikke plakken vlees. Biologisch 3- sterren Beter Leven- vlees, dat dan weer wel. Enerzijds wil ik graag voor mijn lijf en de wereld zorgen, anderzijds vind ik het verdomde moeilijk om daar altijd de juiste keuzes in te maken. Dus doe ik het maar half. Dan neem ik niet de volledige verantwoordelijkheid voor hoe we de wereld en onze gezondheid de afgrond in werken, maar kan ik mezelf toch ook een klein schouderklopje geven. Ik heb ontzettend respect voor mensen die daarin altijd het goede doen, mij lukt dat nog niet. Dat ik na mijn wereldreis met mijn praatjes over gezonde voeding en het scheiden van afval nu vaak wat voor hippie wordt aangezien maakt de strijd in mijn gedachten niet gemakkelijker. 

Jeetje, wat kan mijn hoofd soms tollen. Ik vraag me wel eens af wat anderen zouden denken als ze wisten wat er zich op een normale dag door mijn hoofd de revue passeert. Misschien heeft het met de leeftijd te maken. Ik heb het gevoel dat de wereld aan mijn voeten ligt, dat ik alle richtingen op kan en ik krijg het er spaans benauwd van. Al dromend over hoe mijn ouders het voorspelbare pad van trouwen, kindjes, huisje, boompje, beestje hebben bewandeld vraag ik mij af of ik daar gelukkig van zou worden. Het zou me in ieder geval meer rust en voorspelbaarheid opleveren, maar is dat dan ook waar het leven voor mij om draait? 

Af en toe heb ik van die dagen dat ik mijn rust vind in het oké zijn met wat er is. Dan hoef ik geen keuzes te maken en geniet ik volop van het onbekende en de vraagtekens van de toekomst. Deze dagen ben ik gegrond, zen haast, en staat het onbekende gelijk aan een prachtige fascinatie voor het pad dat ik nog te bewandelen heb. Dít zijn de dagen waar geluk als vanzelfsprekend voelt en ik vrede vind in stil staan, niets doen. 

Vanavond is zo’n avond. Na een gezellig borreltje met collega’s en erg kwetsbare gesprekken over (on)gewenste kinderloosheid kan ik het daar in de kroeg ook weer laten. En terwijl ik mijn bord schoon lik van de currysaus gemaakt zónder E- nummer maar mét boordevol suikers kies ik ervoor even niet te kiezen. Lekker genieten van die bagger zonder schuldgevoel en zien hoe de dag zich morgen weer ontvouwd.

Wat kan het leven soms toch bitterzoet zijn. 

Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on facebook