weerstandenacceptatie

Hakuna Matata!

Het is 15.45, vrijdagmiddag.

Met mijn voet op de rem en de spanning in mijn kaken kijk ik om me heen. Ik zie de overeenkomsten met mijn lotgenoten, en lijk bij sommigen ook een vorm van acceptatie te bespeuren. Zij leggen zich neer bij deze monsterfile die langzaamaan steeds meer minuten van ons kostbare leven afsnoept. Ik weiger daaraan mee te doen en zit in volle weerstand. 

Ha, ik spot een deelgenoot! Iemand die het ook belangrijk vindt om zijn auto er nog nèt even tussen te proppen zodat hij 2 meter verder uitkomt dan aanvankelijk de bedoeling was. Ik ben er niet trots op hoor, dat ik tijdens een file transformeer in de She- Hulk, maar ik lijk mijn aangeleerde Mindfulness- trucjes niet goed te kunnen toepassen als ik met mijn Kia Picanto de horde onontkoombaar dien te volgen. En terwijl de irritatie over het rijgedrag van mijn metgezellen toeneemt denk ik na over waarom ik zo intolerant ben geworden.

Kuddedieren

We zijn gewoon niet gemaakt om zo dicht op elkaar te leven, het maakt ons onverdraagzaam en star. In de aard geloof ik echt dat mensen begripvol en toegeeflijk zijn, maar dat de toenemende bevolkingsdichtheid maakt dat we uit de kudde stappen en op jacht gaan. Tijdens mijn reis door Nieuw- Zeeland kwam ik erachter hoe de beste versie van mijzelf eruit zag. Met gemiddeld 16 mensen per km2(in Nederland is dit 521 mensen per km2) zat ik ook daadwerkelijk 32,56 keer zo goed in mijn vel.

Vorige week nog stond ik op de piste in Oostenrijk en bespeurde ik om me heen dezelfde frustratie. Door noodweer in de regio was er slechts één lift in het hele ski- gebied geopend, met als gevolg dat het ook daar proppen en duwen was. Je kunt het je haast niet voorstellen, maar er zijn dus volwassenen die er op zo’n moment voor kiezen om voor te kruipen. De dwarsligger in mij doet er dan ook alles aan om te voorkomen dat iemand succesvol is, ook als dat vervolgens betekent dat ik bij een ander met mijn gewurm heel wat ergernis veroorzaak. En zo lijkt “de kringloop van irritatie” weer rond. Hakuna Matata!

Wat zou het mij en mijn medemens kunnen opleveren als ik mijn weerstand op geef en de drukte “gewoon” accepteer? Fighting hate with love. Een tactiek die ik nog niet onder de knie heb, maar wellicht het proberen waard is. En mocht het me dan écht niet lukken, dan is Nieuw- Zeeland altijd nog binnen 24 uur te bereiken en neem ik de eindeloze rijen en het kuddegedrag bij de douane maar even voor lief.

Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on facebook