A Life On Our Planet

Voor de verjaardag van mijn vriend kocht ik tickets voor de nieuwe documentaire van David Attenborough – A Life On Our Planet. We zijn namelijk groot fan van zijn documentaires en hoewel hij ook op Netflix staat gaat toch niets boven het grote scherm in de bioscoop. De combinatie van de prachtige visuals en het rustgevende, Britse geluid van dhr. Attenborough brengt me steeds weer volledig in extase. Na het zien van zijn eerdere documentaires, Planet Earth (2006) en Our Planet (2019), ontwaakte ik toch steeds enigszins hoopvol uit mijn tijdelijke ontsnapping. Verbluft door onze prachtige natuur en tegelijkertijd bezorgd over de toekomst, maar toch zeker zo hoopvol over hoe we het tij kunnen keren.

Dit keer was het anders.

De afgelopen 2 jaar heb ik, mede door mijn wereldreis, mijn leven vrij radicaal omgegooid. Ik veranderde mijn eetpatroon naar bijna volledig plantaardig en suikervrij, zocht (en vond) natuurlijke remedies voor kwaaltjes waar ik al heel lang mee rond liep, nam recyclen voortaan serieus en zei gedag tegen het consumentisme. Het besef dat ik ergens verantwoordelijkheid moest nemen kwam op 18 meter diepte toen ik op de Malediven aan het duiken was en omringt werd door plastic. Het koraal was nagenoeg verdwenen.

Terug naar de docu.

De altijd optimistische David Attenborough lijkt zijn strijdbijl neer te leggen. Waar andere recensies schrijven over de hoopvolle toon van de 94- jarige bioloog zie ik een man die zijn allerlaatste poging waagt ons wakker te schudden. Dit is zijn “witness statement” zoals David in eigen woorden omschrijft, “because a crime has been committed”. Hoewel ik gedurende de docu de neiging voel om weg te kijken besef ik me ook dat ik daarmee mijn ogen sluit voor de keiharde werkelijkheid. En dus besluit ik te kijken, écht te kijken. Het daarbij horende ongemak en verdriet neem ik voor lief. En hoewel David ons probeert te laten inzien dat de aarde nog te redden valt en hele concrete handvatten geeft hoe we dat kunnen doen verlaat ik de bioscoopzaal uiteindelijk met een gebroken hart.

Nu, een aantal dagen later, is het verdriet weer wat gezakt. Wat achterblijft is de impact en het besef dat ik wel degelijk invloed heb. Hoe meer mensen deze documentaire zien, hoe groter die invloed wordt. En dus wil ik jullie mijn ongevraagde advies geven. Kijk niet meer weg. Ga deze documentaire zien. Naast een slap in the face zul je naar huis gaan met heel concrete handvatten waarmee jij direct jouw eigen invloed kunt uitoefenen. Wordt het een gezellig avondje uit? Misschien niet. Maar als jij je op dit moment onmachtig voelt over wat er onoverkomelijk met de planeet aan het gebeuren is ga je naar huis met nieuwe hoop voor de toekomst en de kracht om er morgen iets aan te doen.

Share on whatsapp
Share on linkedin
Share on facebook